ازمجموعه در زیر چاپ سانه ناو- شعردوزبانه کردی فارسی
قاقه‌زێگ ئه‌ڕاێ شێعر وه‌تن ئاگرْ خوه‌ێ دا
هه‌يه‌گ بايدن
م له جی ت رێ كه‌م
ت له بانْ ده‌سه‌يلْ م بخه‌ف
م بنچينه‌م و چه‌وه‌يلْ ت ره‌سێ
له ئێوارانێگ ساسانی
سانه‌گان له رؤ ده‌سْ ت نـؤسام و
له لێان چيمه‌و بان
ئه‌و ده‌رساته[1] گ م
سه‌ربازْ (پاتاق) تنيش بؤم
له ئێوارانْ تاق وه‌سان
جيه‌لاد[2] گرد و
لوواێ لوو[3] شيرين مانتوو كوڵه‌گه‌د كرديده وه‌ر و چيد
م له ئه‌سفار ئه‌ربه‌ئه
يا له حاشا كردنْ ئشقد گ ئاگر بچووده لێ
چليارْ بێده‌نگێگم
تا دؤیه‌‌تڵه‌ێ ده‌م خڕێگ
هه‌ر شه‌و ده‌مێ تامْ ئاو ده‌ێد
ترجمه :كاغذی برای سرودن شعر خودسوزی كرد
همين كه بيايی
من به جای تو راه می‌روم
تو روی دستهای من چرت بزن
نسب من به چشم‌های تو می‌رسد
در آن غروب ساسانی
سنگ‌ها را از روی دست تو نوشتم و
از آنها بالا می‌رفتم
آن لحظه كه سرباز (پاتاق) تو هم بودم
در عصر تاق بستان
لج ات گرفت و
به اتفاق شيرين مانتوی كوتاهت را پوشيدی و رفتی
من از اسفار اربعه
يا در انكار عشقت كه آتش بگيرد
نوزاد چهل روزه‌ای هستم
تا دختری با صورت گرد
كه هر شب دهانش طعم آب می‌دهد