دوچرخه

 

 

به فرامرز ويسي  با مجتبي ويسي

 

من اين راه را

بارها آمده ام:

گرازي كه پوزه  بر راه شوسه نهاده بود

لوله هاي تلمبه خانه ی  نفت

پادگان نظامي متروك

اين ها

 شوق ديدار پدر بودند

كه با دوچرخه اي

پا به كفش كتانيش مي نهاد0

 

پيش از اين

راه تناسب سايه ورهوار بود

ما شيرجه مي زديم  درآب رودخانه ی  پل فلزي،

آن گاه                آن  مستر مست            از اتاق كمپ

چشم در صحراي ما   مي چراندو

ماغ مي كشيد در دل شب0

از مرگ ما  در قرص كامل ماه

هنوز

شهر از نفت بسيار مي سوزد و ما

از عشق

             به دختر سياه نفت شهر0