کاس تره ک له تام
قاترهيل كاس
كز كهر كؤهسان پشتهو خوارن
ت ماين فيهل بيه خهر نهفام
تا م پيا بووموو كز بكهم
له ناو كؤهسان پشتهو خوار
له قاتر بؤن هؤچ شانازييگ نييه
بهيتهلوهس بي دهنگ
سان فهرش بي خياوانموو
بهش كهر خاي دزهردينهيگ
هؤچ پياوهتييگ له تي نييه
تهمام ولاتم بوهسه بارمهو
وههار بوو يا زمسان
نيير بوو يا مايه
هوچ فهرخي نيهكهي
م كاس بؤن
ناوكه برانهي
شهوهيل خهسيايمه
مجموعه شعری را به انتشارات نگاه داده ام که شعری از آن را می خوانیم
ياد
اگرچه
نيلوفرهايي كه به آب رسيده بودند
اينگونه بيان نمي كردند
اما از صورت آب پيداست
كه پايان روزهاي گذشته است
دوباره برف مي بارد
من پوزه يابويي
كه او برآن سوار شده است را مي گيرم
نگاهش مي كنم
:گيسو بريده اين همه سال كجا بوده اي ؟
بعد از قوطي سيگار
نخي دست پيچ در مي آورم
هواي ابري
ارواح مردگان را به ياد من مي آورد
برف مزيد برياد مي شود
تمام يابو را به ستوني می پيچم
براي نرفتن دوباره ي او
برف یاد را حشري مي كند
برف مارس
يا شليطه تنگ مي پوشد
يا دامن ماهي
رواست اگردر اين هواي تو
سنگ نيز بميرد
در چهره ي پير من نيز
يابو ستودني ست
زمستان ۸۸